Warren Zevon - Bad Luck Streak in Dancing School

Let op: het nummer "Jungle Work" staat onterecht vermeld op zowel de hoes als het centrale label van LP1 als het derde nummer op Side One. Het is eigenlijk het eerste nummer op kant twee.

De koninklijke strijkers en opeenvolgende schoten die het begin van Bad Luck Streak in Dancing School aankondigen, vatten de contrasten samen die Warren Zevon vakkundig weet te navigeren op een album dat zijn geestige, neo-noir songwriting verder naar een breed publiek bracht. Opgenomen terwijl de uit Chicago afkomstige man worstelde om giftige verslavingen te overwinnen en vooruit te komen na een verzuurd huwelijk, toont de plaat uit 1980 zijn interesse in klassieke arrangementen en zijn talent voor scherpe observatie, tongue-in-cheek plezier en hartverscheurende emotie.

Afkomstig van de originele analoge mastertapes, gemasterd door technicus Krieg Wunderlich, geperst bij Fidelity Record Pressing, en ondergebracht in een Stoughton gatefold-omslag, presenteert Mobile Fidelity's genummerde editie 180g 45RPM 2LP-set Zevons vierde album in audiofiele sound. Bad Luck Streak in Dancing School, mede geproduceerd door Zevon en zijn vaste studiopartner Greg Ladanyi, profiteert van belangrijke samenwerkingen met topmuzikanten als Jackson Browne, Linda Ronstadt, Ben Keith, Waddy Wachtel, J.D. Souther en Eagles-leden Glenn Frey, Don Henley, Joe Walsh en Don Felder. Hun bijdragen, evenals de stabiliteit en punch van Zevons kleine combo, zijn met ongestoorde details, aanwezigheid en tempo te horen.

Je zult een brede instrumentele scheiding ervaren; dynamische elementen die de diepgang van de ritmes benadrukken; transparantie die een rode draad trekt naar de originele sessies in de Sound Factory; warmte op gelijke hoogte met gewaardeerde analoge opnames; naturalisme dat het lichaam en de toon van Zevons zang verheft; en het onthullen van openheid, balans en beeldvorming. Alles van de .44 Magnum die Zevon in een zandvat afvuurde om percussieve effecten aan het begin van het titelnummer vast te leggen, tot de variatie aan slide-, pedal-, lap-steel- en elektrische gitaren die overal worden gebruikt, komt met meeslepende helderheid naar voren.

Opgedragen aan misdaadauteur Ken Millar, die Zevon door zijn droogperiode hielp, en gekenmerkt door een achtercover die beroemd is om een uiteenlopende afbeelding — een paar balletschoenen naast een mitrailleur en gebruikte kogels — toont Bad Luck Streak in Dancing School vaak de singer-songwriter op zijn meest persoonlijk. Hij combineert deze onbewaakte houding met twee beknopte strijkintermezzo's die kamermuziekaspiraties oproepen en zijn bewondering voor componist Igor Stravinsky weerspiegelen, die hij ooit bezocht.

Thematisch gezien belooft de toen pas gescheiden Zevon in het titellied te veranderen. De hoogmoedige T Bone Burnett, die "Bed of Coals" co-schrijver, zet die toewijding voort. En de meeslepende, op piano gebaseerde ballade "Empty-Handed Heart" getuigt Zevon op zijn meest verzoenende en teder, ondanks het feit dat het onderwerp van zijn genegenheid is verdergegaan. Op de coda van laatstgenoemde nummer stuurt een descant, prachtig gezongen door Ronstadt, het nummer in een andere baan en bevestigt het de diepgewortelde niveaus van textuur en touch die door Zevons werk heen voorkomen.

Die kenmerken zijn ook aanwezig op het rumoerigere materiaal van de Top 20-plaat. Samen met zijn vriend Jorge Calderon vertelt Zevon een van zijn klassieke huurlingenverhalen in "Jungle Work." Dicht en vochtig, straalt het nummer een passend desperado-gevoel uit via een macho-militair refrein en krachtige tonen. Joe Walsh's memorabele optreden op leadgitaar verhoogt het risico. Voor het sociaal bijtende "Gorilla, You're a Desperado" legt Zevon een melodie neer die beweegt als een samengeknepen accordeon. Henley en Browne doen mee in het refrein, en het collectief lijkt zijn weg te banen te midden van een levendig landschap vol rubberen maskerachtige absurditeit, humor en commotie.

Naast vrienden uit de industrie haalt Zevon ook de topwerper Bill Lee — bekend om zijn ongefilterde uitspraken en buitensporige persoonlijkheid — in het spel via een gelijknamige eerbetoon waarbij de mondharmonica van de zanger op slimme wijze de terloopse vocale opmerkingen van Lee vervangt. En hoewel Bruce Springsteen niet verschijnt, maakt een opzwepend anthem dat hij mede schreef, "Jeannie Needs a Shooter," een blijvende indruk door push-pull riffs, magnetische grooves, fonkelende keyboardnoten, luidende klokken en Walsh' illustratieve gitaarlijnen. Om nog maar te zwijgen van Zevons verlangende zang die op de een of andere manier beheerst blijft te midden van de spanning.

Ter vergelijking: met een paar kreten laat de zanger los op een vlotte uitvoering van Allen Toussaints "A Certain Girl" — compleet met old-school-soul call-and-response uitwisselingen en lenige ritmes — en zingt hij het afsluitende "Wild Age" met uitzinnig enthousiasme. Tegen de tijd dat het afgelopen is, wat blijft er dan nog anders te doen dan je over te geven aan Zevons advies?

Je weet het maar al te goed: zet die speakers op volle kracht. En speel het de hele nacht door.