Devo - Duty Now for the Future | PREORDER

Side One:

1. Devo Corporate Anthem
2. Clockout
3. Timing X
4. Wiggly World

Side Two:

1. Blockhead
2. Strange Pursuit
3. S.I.B. (Swelling Itching Brain)

Side Three:

1. Triumph of the Will
2. The Day My Baby Gave Me a Surprize
3. Pink Pussycat
4. Secret Agent Man

Side Four:

1. Smart Patrol/Mr. DNA
2. Red Eye

Devo trouwt met gritty gitaren met uitgebreide keyboard Canvasses op Duty Now for the Future : Transitional Album Furthers the Band's Satirical Stance, bevat cover van "Secret Agent Man". Hoor de 1979 Record in Audiofiele-Grade Sound en op 45RPM voor de eerste keer: Mobile Fidelity's Numbered-Edition 180g 45RPM 2LP Set Voordelen van Enhanced Definition en Presence 1/4” / 15 IPS Dolby Een analoge master naar DSD 256 naar analoge console naar draaibank

“Popmuziek heeft een groot klysma nodig.” Devo creëerde Duty Now for the Future met die missieverklaring, doorgestuurd naar de pers door mede-oprichter bassist/vocalist Gerald Casale, in gedachten. Hoewel het record onterecht door sommigen werd gekoppeld als een voorbeeld van de gemeenschappelijke tweedejaars inzinking, spoorde het record de interesse van de groep in elektronische instrumentatie aan, breidde het zijn voorliefde voor het bijten van sociale satire uit en bevatte het een ander transformerend covernummer in de vorm van 'Secret Agent Man'. Bovenal bewees het werk uit 1979 dat de Ohio-grappenmakers allesbehalve een grap waren, zelfs als ze nog een jaar zouden moeten wachten tot hun mainstream doorbraak.

Afkomstig van de originele mastertapes, onder de knie door ingenieur Krieg Wunderlich, ingedrukt bij Fidelity Record Pressing in Californië, en gehuisvest in een Stoughton-poortdoekjas, presenteert de genummerde editie 180g 45RPM 2LP-set van Mobile Fidelity Duty Now for the Future in geluid van audiofiele kwaliteit. Profiteer van de extra groefruimte op deze allereerste 45RPM-versie, het speelt met verbeterde definitie, diepzwarte achtergronden en ultrastille oppervlakken.

Hoewel bepaalde bandleden later spijt betuigden met een aantal van zijn beslissingen, komen de verdiensten van de productie van Ken Scott naar voren als nooit tevoren. Een op de loer liggende scherpte dient als een wegwijzer in Devo's progressie voordat het toetsenborden volledig omarmde als een primaire tool. Gitaren bezitten punch en gruis en worden, samen met de scherpe arrangementen, geslepen met een oor in de richting van nauwkeurigheid en levendigheid. Het helpt allemaal om Duty Now for the Future een directe directe directheid te geven die de klachten beantwoordt van luisteraars die de affaire te verwerkt of gesteriliseerd voelden.

Met name een meerderheid van het materiaal hier komt voort uit dezelfde grijpzak met liedjes die Devo bankierde voordat Warner Bros. het bij een deal tekende. Het album markeert een sluitstuk voor Phase One van een carrière die voor alle doeleinden begon in 1973. En net als veel van de uitvoeringen van de groep van dat tijdperk, blijft Duty Now for the Future net zo beroemd om de kritische minachting die het inspireerde als de muziek zelf. Een wrede recensie in Rolling Stone - de publicatie die een paar decennia later de band zou trompen als een van de belangrijkste van zijn leeftijd - eindigde met het aanbod van de schrijver om lezers scherven te sturen van de LP die hij van plan was om aan stukken te slaan.

Misschien moest hij deze nieuwe golfinspanning ervaren met het herstelde geluid dat alles nu zo explosief en dringend laat aanvoelen. Hoe het ook zij, de nummers houden stand en, te midden van een hedendaagse periode die toenemende licentie geeft voor kunstmatige intelligentie en kolosconglomeraten, lijken meer geschikt dan ooit tevoren.

Overweeg 'Blockhead', die de voorspelbare verschijningen en gevoelloze acties van een regelvolger doorsnijdt. Of het gelijknamige “Clockout”, een uptempo ditty waarvan de duim-zijn-neus bravoure en sardonische teksten de bedrijfscultuur met een onweerstaanbare grijns opsturen. Wat betreft de wiry, hard-hiting urgentie van “Wiggly World” en Mark Mothersbaugh’s luide verklaring dat “Ze zeggen dat de fitste zal overleven / Toch de ongeschikte mag leven”: Bewijs deze kunst-school rabble-rousers hadden nog steeds een aantal punk furie om uit hun systeem te spoelen. En de oprechte allure van de geladen machtspop en wensachtige omstandigheden van “De dag dat mijn baby me een verrassing gaf” kan niet worden ontkend.

Om te wijzen op een interessant stukje geschiedenis dat Duty Now for the Future des te intrigerender maakt, met name voor de meest toegewijde Spuds, werd meer dan de helft van zijn tracks geselecteerd voor Greatest Misses - een bloemlezing uit 1990 die minder bekende bezuinigingen viert en functioneert als een rejoinder naar een hits compilatie uit hetzelfde jaar. (Het enige nummer van het album uit 1979 dat de “hits”-schijf maakt: “Smart Patrol/Mr. DNA.’)

Inderdaad, deuntjes zoals de riff-gedreven zij het controversiële “Pink Pussycat”, atmosferisch twitching “S.I.B. (Swelling Itching Brain),” en het ceremoniële instrumentale “Devo Corporate Anthem” missen mogelijk de pakkende aantrekkingskracht en de samenhang van wat volgt op de derde en meest commercieel succesvolle inspanning van Maar om daar te komen, om te de-evolveren als je wilt, had de band het smorgasbord nodig dat Duty Now for the Future is.